جا دارد از “آریارمنا ا.
پریان” تشکر ویژه نمایم چراکه در تهییه مطالب تاریخی جستاری که پیش رو
دارید از نوشته های ایشان بهره جسته ام. از دانش دوستان عزیز خواهشمندم که
ریز بینانه تر به این مقاله بنگرند تا برایشان نیک روشن شود که چه گونه
تفکرات بسیار بسیار ابتدایی و خرافی مردمانی قدیمی هم اکنون قالب اصلی فکری
فراماسونری و صهیونیزم می شود ، و چگونه یهودی بیابانگرد و مسحور تمدن مصر
باستان این اندیشه های اساطیری را سالها و سالها با خود حفظ می کند
وفراماسونری که میراث و چکیده اندیشه کابالا و یهود است امروز سردمدار نظام
فکری فرهنگی و حتی دینی جهان می شود.
با وجود اینکه برخی خاستگاه
“را و یا رع”خدای خورشید را شهر لونو در مصر می دانند ولی در واقع تنها
مردم شهر لونو نبودند که به خدای خورشید خود”را”(RA) می بالیدند. زیرا در
همان روزگاران مردم شهری دیگر بنام «خمنو» (Khemenu) می گفتند که اندیشه
خدای خورشید (را) از آنجا آغاز شده و پیش تر این اندیشه به شهر لونو رفته
است. زیرا در لونو سرور خدایان آن شهر نخست «آتوم» (Atum) بود نه را ، و
پسان تر بود که اندیشه «را» با او درآمیخت و او را «آتوم- را» (Atum-Ra)
خواندند. به دیگر سخن منطقه های گوناگون مصر که به آنها «نوم» (num) می
گفتند، هریک دارای داستانهای اسطوره ای ویژه برای خود بوده و هریک از آنها
دارای گروه یا خانواده ای از خدایان بود . که البته به مرور زمان در هم
آمیخته می شوند و خدایانی بعضا ترکیبی به وجود می آیند و جالب تر اینکه حتی
در مواردی مانند حمله هیکسوسهای آسیایی به مصر ، برخی خدایان کاملا ماهیت
خود را از دست داده و دچار استحاله می گردند برای نمونه می توان به ست
اشاره نمود که در ابتدا خدایی محبوب بود ولی بعدها سمبل شیطان و حتی نماد
ضد ایسیس و هروس خدایان محبوب مصریان گشت. به هر روی شهر لونو پایتخت آیین
های گروهی از خدایان بود که به آنها «گروه خدایان 9 گانه» (Ennead) می
گفتند و سرور آنها همان آتوم بود. خمنو جایگاه «گروه خدایان 8 گانه»
(Ogdoad) بود و سرور آنها «توت» (Thoth) خدای ماه نام داشت. در این شهر بود
که داستان پیدایش «را» پدیدار شد اما این داستان پسان تر به لونو برده شد.
در «الفانتین» گروهی سه تایی را می پرستیدند که سرور آنها «خنوم» (Khnum)
خدای برآمدن و سرریزی آب بود و او را چون انسانی با سر قوچ نمایش می دادند.
سرور خدایان شهر «تب» یا تبس (Thebes) «آمون» (Amun) خدای هوا و دم زندگی
بود و سرور خدایان شهر «ممفیس» (Memphis) «پتاه» (Ptah).
پس می توان گفت که هر ناحیه ای در سرزمین مصر دارای باورها و خدایان ویژه خود بود.
اما در میان این شهرها و
گروه خدایان، پسان تر آیین های خورشید در شهر لونو و آیین پرستش زمین در
ممفیس از ناموری ویژه ای برخوردار گشتند. در شهر ممفیس بود که پتاه با
«تانن» (Tanen) خدای زمین آن شهر درآمیخت و از آن پس آنرا «پتاه-تانن»
Ptah-Tanen می خواندند. باور بر این بود که او آفریننده جهان بوده و سروری
است که سرش در آسمان و پاهایش تا جهان زیرین (Duat) کشیده شده است. می
گفتند او نخست بر تختی نشست و دو سرزمین (مصر بالا و مصر پایین) را آفرید.
پس باور کردند که او بر کوه آسمانی بزرگی که از آبهای نخستین (نو) برآمده،
نشسته است. پرستشگاه این خدای مصری در شهر ممفیس «هوت کاپتاه» (ساختمان
روان پتاه) نام داشت و این نام همان است که یونانیان آنرا برداشته به
سرزمین مصر گفتند و همان است که امروزه Egypt خوانده می شود.
چنین به نظر می رسد که باور
شرکی خورشید پرستی نخست درمیان خانواده پادشاهی و درباریان پذیرفته شد.
شاهزاده ای را که در آینده پادشاه می شد «پسر را» می خواندند که این نام از
روزگار پادشاهی میانه (2375-1800 پ.م) به خود پادشاه گفته می شد. پس
فرعون فرزند خورشید در سرزمین مصر خوانده می شد.
گذشت روزگار نشان داد که
مصریان به پرستش خورشید و نگاه به “را” گرایش داشته و آنرا از دیگر خدایان
شرکی برتر می دانند. بزرگترین انگیزه برای گرایش به خورشید روشنایی بخش
بودن شگفت انگیز آن و دلیل دیگر گردش پیاپی آن در آسمان بود. می پنداشتند
نیرویی آسمانی است که خورشید را در آسمان می راند و اینکه خورشید هر
بامدادان از شرق برآمده و در غرب فرونشسته و هیچگاه باز نمی ایستد، برای
آنها سخت شگفت آور بود.اینکه چگونه خورشید در غرب غروب می کرد و صبح دیگر
در شرق بر می آمد برایشان شگفت بود ، چه کسی بود که خورشید را دوباره به
مشرق باز می گرداند ؟ مسیر بازگشت از کجا بود؟ چرا اصلا می بایست همیشه این
مسیر تکرار می شد؟ چرا خورشید همیشه در آسمان نمی ماند؟ چرا روزها کوتاه و
بلند می شد؟ اینها و دهها سوال دیگر زمینه بوجود آمدن داستان ها و در پس
آن اسطوره هایی شد که تا امروز گریبانگیر آن خرافات محض هستیم . به هر روی
پنداشتند خورشید نیرویی زنده و اندیشمند است و کسانی در آسمان آنرا می
گردانند. پس آرام آرام چون بسیاری از مردمانی که برای دسترسی به آب در
کنار رودخانه ها یا کرانه دریاها می زیستند(جایی که اکثر تمدن های بزرگ شکل
گرفته است)، پنداشتند که خورشید در قایقی نشسته و کسانی همراه او هستند که
آن قایق را در آسمان می گردانند.
این قایق خورشیدی هر بامداد
از شرق برمی خاست و شامگاهان در غرب فرو می رفت. پس درباره این گردش پیاپی
چنین پنداشتند که شبانگاهان خورشید در قایق خود از غرب به شرق در جهان
زیرین (Duat) به پیش می رود و بامدادان دوباره برمی آید. وچون دیرینگی
خورشید را باور داشتند و از پدران خود شنیده بودند که قرن هاست که این
مسیر طی می شود ناخودآگاه قایق خورشید را «قایق میلیونها سال» نام نهادند.
«درود بر تو! ای تو که در
قایقت جای داری، تو می گردی! تو می گردی! تو روشنایی را به جلو پخش می کنی،
تو روشنایی را به جلو پخش می کنی! تو فرمان شادی را برای هزاران هزار مردم
به مردمی که تو را دوست دارند می دهی…» (بخشی از کتاب مردگان)
«درود بر شما ای سروران که
قایق سرور «میلیونها سال» را می کشید! (اشاره به خدایانی که در قایق همراه
“را” بودند)که آنرا بر فراز آسمان جهان زیرین (Duat) می آورید که آنرا بر
فراز «ننت» (Nent) که روانهای با (Ba) را برای تنها آمدن و ارواح آنها می
سازد، گردش می دهید که با دستهایش پایه سکان را گرفته است و آنرا به راه
مستقیم پیش می برد که پاروهای شما را سخت در دست گرفته است. شما دشمنان را
می کشید. پس قایق شادی خواهد کرد و خدای بزرگ در راهش با آشتی و آرامش می
گذرد.» (بخشی از کتاب مردگان)
پس را سرور خورشید در قایق
میلیونها سال تنها نبود و سرورانی گرداگرد او در قایق بودند. همچنانکه
فرعون دارای دربار، همراهان، اندرزگویان و… بود و مصریان «را» را سرور
خدایان شرکی خود می دانستند. پس چنین اندیشیدند که” را ” در قایق خورشید
چون فرعون بر تخت نشسته و خدایانی دیگر چون درباریان گرداگرد او هستند. از
میان این همراهان در قایق خورشیدی، «توت» (Thot) خدای ماه از دیگران برجسته
تر بود که ویژگی او بسیار مرموز است. نقش او در این قایق، کردارهایش و
سخنانی که در اسطوره های مصری از زبان او گفته شده و نیز نیایش های بسیار
به او نشان می دهد که مصریان در روزگاران بسیار دور و پیش از نگاه به
خورشید، به راستی او را می پرستیدند. توت سرور خدایان شهر «خمنو»
(Khemennu) بود و از آنجا که پسان تر یونانیان او را با «هرمس» (Hermes)
خدای خردمندی خود یکسان پنداشتند.
لذا نام این شهر(خمنو) را در نوشته های خود به «هرموپولیس»(Hermopolis) یا شهر هرمس برگرداندند.
شگفت انگیز است که یکی از
نامهای فرعون «سرور خمنو» بودکه به گونه ای برتری آشکار ماه را در روزگاری
دیرین نشان می دهد. پسان تر با برآمدن آیین های خورشید بسیاری از ویژگیهای
ماه به خورشید جابجا گشت و ماه (توت)را نخستین همراه و اندرزگوی او
دانستند. او قلب و زبان «را» و ابزار سخنوری او بود. در اسطوره های مصری
نقش او در ماجراهای پرآوازه مانند نبرد هوروس و ست و نبردهای کیهانی نیکی و
بدی بسیار بنیادین و سرنوشت ساز است. پس او را چون اندرزگویی خردمند و
داوری دانستند که فرمان سرنوشت ساز را در دادگاه می گفت. از این روست که
مصریان باور داشتند پس از مرگ توت است که در دادگاه «دوات»(دنیای زیرین یا
دنیای مردگان) درباره روانهای مردگان داوری نموده و آنها را نیکبخت یا
بدبخت می کند.
چنین ویژگیهایی بود که او
را نماد خردمندی مصریان ساخت. می گفتند او سرچشمه خرد و دانش است. چون
خردمندی و دانشورزی نزد آنها نیز بسیار ارزشمند بود، پس باور داشتند
دانشهای گوناگون چون ریاضیات، پزشکی و… از او سرچشمه گرفته است و پسان تر
گفتند که گردش یکنواخت ستارگان در آسمان، دانش پادشاهی و فرمانروایی، روش
خواندن و نوشتن و … همه از اوست. «ماه نو» نشان نمایش اندازه گیری زمان بود
و او را بنیانگذار گاهشمار ماهی (تقویم قمری) خواندند که نشان می دهد
گاهشماری دیرین مصریان ماهی بوده است نه خورشیدی!
از آنجا که توت در پیوند با
ماه بود و پرنده لک لک سرزمین مصر بسیار دیده می شد، منقار بلند و خمیده
این پرنده را نمادی از ماه نو پنداشته در هنر پیکره نگاری توت را چون مردی
با سر لک لک نمایش دادند. گاهی نیز او را چون میمون مصری نمایش می دادند.
زیرا این میمونها در شبانگاهان و با دیدن ماه آواهایی شگفت انگیز از خود در
می آوردند و مصریان میان ماه و این جانور پیوندی می دیدند.
